ریشه یابی انحرافات امت اسلامی و وقوع فاجعه عاشورا

نماز جمعه اين هفته، 26 ذيحجه برابر با 16 شهريور و 7 سپتامبر، به امامت حجة الاسلام و المسلمين جناب آقاي محمد علی محسن زاده در مرکز اسلامی امام علی عليه السلام وين برگزار شد.

خطيب نماز جمعه وين، در آخرين آدينه ماه ذيحجه 1439، پيش از همه خود و سپس نمازگزاران، همه برادران و خواهران دينی، را به “رعايت تقوای الهی، پرهيز از منهيات خدای عزوجل، خداباوری، حرکت در مسير معنويت و هدايت در پرتو سنت پيامبر گرامی اسلام صلی الله و ائمه اطهار عليهم السلام، پرهيزکاری عمل جامع به تقوا “سفارش نموده و بحث جديد سلسله وار خود پيرامون” انسان شناسی دينی(89)” را ادامه دادند.

خداوند متعال در قرآن کريم فرموده است، يک از برنامه های شيطان، زينت گرى دنيا در نظر خلق، به نحوی که دلها شيفته و فريفته دنيا شود و شيطان عمل انسانها را در مقابل چشمشان زينت می دهد (و زين لهم الشيطان ما كانوا يعملون ) ای بنی آدم شيطان شما را نفريبد!

خطيب جمعه در آستانه ماه محرم الحرام و نهضت کربلا خطبه اول را به اين مهم اختصاص دادند.

ايشان در اين خصوص اشاره نمودند:

در روز 8 ذی الحجه سال 60 قمری، حضرت حسين (ع) با همراهانشان از سرزمين عرفات پس از دعای عرفه به سمت کوفه خارج شدند.

در اوايل محرم، لشكریان عبیدالله بن زیاد به فرماندهى حر بن یزید ریاحى با آن حضرت مواجه شدند از آن جا که حر بن يزد فردی با اخلاقی بوده، کار را بر حسين(ع) سخت نگرفت؛ حتی حرّ و لشكریانش در نماز جماعت امام حسین(ع) و به خطبه‏هاى امام(ع) گوش دادند. اما عبیدالله بن زیاد كه در جنگ با ابا عبدالله الحسین اصرار فراوان داشت، نامه اى به حر بن یزید نوشت و وى را مأمور سخت‏گیرى بر امام حسین نمود. حر بن یزید راه را بر امام حسین(ع) و یارانش مسدود نمود و آنان را به‏سوى منطقه‏ى خشك وبى‏حاصلى به نام كربلا هدایت كرد.

قافله‏ى امام حسین(ع) به سرزمینی رسيدند و پرسید: این زمین چه نام دارد؟ عرض كردند: كربلا

آن حضرت تا نام كربلا را شنید، فرمود: اللهم انى اعوذ بك من الكرب والبلاء وسپس فرمود: این، موضع كرب و بلا و محل محنت و عنا است. فرود آیید كه اینجا منزل و محل خیمه‏هاى ما است و این زمین، جاى ریختن خون ما است و در این مكان قبرهاى ما واقع خواهد شد. جدم رسول خدا(ص) مرا به این امور خبر داد . فَلَمَّا وَصَلَهَا قَالَ مَا اسْمُ هَذِهِ الْأَرْضِ فَقِيلَ كَرْبَلَاءُ فَقَالَ‏ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَرْبِ وَ الْبَلَاءِ ثُمَّ قَالَ هَذَا مَوْضِعُ كَرْبٍ وَ بَلَاءٍ انْزِلُوا هَاهُنَا مَحَطُّ رِحَالِنَا وَ مَسْفَكُ دِمَائِنَا وَ هُنَا مَحَلُّ قُبُورِنَا بِهَذَا حَدَّثَنِي جَدِّي رَسُولُ اللَّه‏.

به ناچار، آن حضرت و یاران و اصحابش در روز پنج شنبه دوم محرم الحرام سال ۶۱ قمرى در آن سرزمین فرود آمدند و حر بن یزید نیز با سپاهیانش در مقابل آن حضرت، خیمه زدند.

در زمانه‏اى كه كفر و نفاق با تمام توان و نقشه‏هاى پلیدانه و شوم خود، مسیر دین خداوند را طبق سلیقه و معیار خود تغییر داده بود حركتى مهم توسط حجت خدا حضرت حسین علیه السلام انجام شد كه سرانجامى جز شهادت و فدا نمودن تمامى دارایى و اهل‏وعیال نداشت اما موجب احیاى تمامى ارزش‏هاى دینى و الهى گردید.

حماسه‏اى جاودانه و الگویى عبرت‏آموز براى آزادگان تاریخ رقم خورد که آزاده، مرگ باعزت را بر حیات با ذلت ترجیح می‌دهد و ظلم و جور را هیچ‏گاه بر منافع و لذت‏هاى خود نمی‌پسندد: «موتٌ في عزِّ خیرٌ من حیاةٍ في ذُلٍ‏».

اما چه شد که کار به شهادت امام(ع) رسيد؟

دنیاطلبى مردم، علت انحراف‏

امام حسین(ع) پس از منزل گرفتن در كربلا، اهل‏بیت خود را جمع كرده و به آنان نگاهى كردند و گریستند و سپس فرمودند: «خداوندا؛ به‏درستى كه ما عترت و خاندان پیامبرت محمد(ص) هستیم كه [از شهر و دیارمان ]اخراجمان كردند و پریشان و سرگردان از حرم جدمان‏[ رسول خدا(ص) ]بیرون‏شدیم و بنى امیه به ما تعرض كردند؛ خدایا پس حقمان را از آنان بگیر و ما را برابر ظالمان یارى ده.»

امام در مورد شرایط و اوضاع جنگ و جهاد، درسى آینده‏نگرانه براى تمامى زمان‏ها و براى تمامى دین‏داران عالم بیان فرمودند تا بدانند كه دنیاطلبى چگونه مسیر حق‏طلبى و وجدان بیدار انسان را تغییر مى‏دهد و در حقیقت دلیل اصلى انحراف جامعه از مسیر سعادت حقیقى دین را بیان نمودند. آن حضرت خطاب به یاران خود فرمودند: «إِنَّ النَّاسَ عَبِيدُ الدُّنْيَا، وَالدِّينُ لَعْقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ‏ يَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَايِشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّيَّانُونَ»

برای برخی که کم ظرفیت و ناخالص‌اند، بلا و گرفتاری در راه ایمان، آفت است و آنان را از راه حق بیرون می‌برد. اینان کسانی‌اند که حتی دینداریشان با انگیزه‌های دنیایی و مادّی است.

«إِنَّ هَذِهِ الدُّنْيَا قَدْ تَغَيَّرَتْ وَتَنَكَّرَتْ وَأَدْبَرَ مَعْرُوفُهَا فَلَمْ يَبْقَ مِنْهَا إِلَّا صُبَابَةٌ كَصُبَابَةِ الْإِنَاءِ وَخَسِيسُ عَيْشٍ كَالْمَرْعَى الْوَبِيلِ أَلَا تَرَوْنَ أَنَّ الْحَقَّ لَا يُعْمَلُ بِهِ وَأَنَّ الْبَاطِلَ لَا يُتَنَاهَى عَنْهُ لِيَرْغَبَ الْمُؤْمِنُ فِي لِقَاءِ اللَّهِ مُحِقّاً فَإِنِّي لَا أَرَى الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادَةً وَلَا الْحَيَاةَ مَعَ الظَّالِمِينَ إِلَّا بَرَماً إِنَّ النَّاسَ عَبِيدُ الدُّنْيَا…» إلى آخر الكلمة.

غير از درد دنياطلبی، يک درد ديگر در جامعه آن روز وجود داشته، و آن اين است که سنت ها رخت بربسته و باطل ها به جامعه آمده و حق ها زير پا نهاده شده است.

هدف از قیام عاشورا؛ احیاى سنت حقیقى رسول خدا(ص)

امام دیدند كه اگر با خون خود و نثار جان اهل‏بیت خود قیام و جهاد نكنند، از دین و سنت‏هاى اصیل رسول خدا و دین اسلام چیزى باقى نخواهد ماند؛ چراكه در آن زمان حكومت فاسد و ظالمى شكل‏گرفته بود كه مظهر تام‏وتمام استكبار در آن مقطع تاریخى به شمار مى‏آمد و انحرافى را با سیاست‏هاى خود در جامعه‏ى اسلامى پس از پیامبر اكرم(ص) ایجاد نموده بود كه هویت جامعه اسلامى تغییریافته و تبدیل به حكومتى سلطنتى شده بود.

بنابراین علی رغم علم به شهادتشان، به‏دلیل هدف والایى كه داشتند از تمامى هستى خود گذشتند و این‏گونه با تمام وجود در مقابل این مظهر استكبار ایستاده و قیام نمودند.

حضرت آیت‏الله خامنه‏اى، درباره‏ى این بُعد از قیام عاشورا مى‏فرمایند: «امام حسین(ع) در مقابل چنین وضعیتى مبارزه مى‏كرد. مبارزه‏ى او بیان كردن، روشنگرى، هدایت و مشخص كردن مرز بین حق و باطل (چه در زمان یزید و چه قبل از او) بود. منتها آنچه در زمان یزید پیش آمد و اضافه شد، این بود كه آن پیشواى ظلم و گمراهى و ضلالت، توقع داشت كه این امام هدایت پاى حكومت او را امضا كند؛ بیعت یعنى این. مى‏خواست امام حسین(ع) را مجبور كند به‏جاى این‏كه مردم را ارشاد و هدایت فرماید و گمراهى آن حكومت ظالم را براى آنان تشریح نماید، بیاید حكومت آن ظالم را امضا و تأیید هم بكند! قیام امام حسین(ع) ازاینجا شروع شد. اگر چنین توقع بیجا و ابلهانه‏اى از سوى حكومت یزید نمى‏شد، ممكن بود امام حسین همچون زمان معاویه و ائمه‏ى بزرگوار بعد از خود، پرچم هدایت را برمى افراشت؛ مردم را ارشاد و هدایت مى‏كرد و حقایق را مى‏گفت. منتها او براثر جهالت و تكبر و دورى از همه‏ى فضایل و معنویات انسانى، یك‏قدم بالاتر گذاشت و توقع كرد كه امام حسین(ع) پاى این سیه نامه‏ى تبدیل امامت اسلامى به سلطنت طاغوتى را امضا كند؛ یعنى بیعت كند. امام حسین فرمود مثلى لا یبایع مثله؛ حسین چنین امضایى نمى‏كند. امام حسین(ع) باید تا ابد به‏عنوان پرچم حق باقى بماند. پرچم حق نمى‏تواند در صف باطل قرار گیرد و رنگ باطل بپذیرد. این بود كه امام حسین(ع) فرمود: هیهات منّا الذّله. حركت امام حسین، حركت عزت بود؛ یعنى عزت حق، عزت دین، عزت امامت و عزت آن‏راهى كه پیغمبر ارائه كرده بود. امام حسین(ع) مظهر عزت بود و چون ایستاد، پس مایه‏ى فخر و مباهات هم بود.»

حق و باطل سر ناسازگاری دارند تا روز قيامت! اين پيام و درس روشن حضرت حسين(ع) در سال 1439 هجری قمری برای ماست؛ هنوز سخن همان است؛ که حق نبايد زير خيمه باطل سر خم کند.

 

خدايا! به ما توفيق حرکت در مسير حق و حقانيت عنايت بفرما!

 

والسلام عليکم و رحمة الله برکاته

نمازجمعهنمازجمعهنمازجمعهنمازجمعه
پخش
دریافت فایل
ریشه یابی انحرافات امت اسلامی و وقوع فاجعه عاشورا نماز جمعه
حجت الاسلام و المسلمين جناب آقای محسن زاده
حجت الاسلام و المسلمين جناب آقای محسن زاده

بایگانی‌سالانه

جمعه ۱۶ شهریور ۱۳۹۷