يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله و کونوا مع الصادقين

خطبه اول: چــــرا اسلام؟
چرا ديــن؟ بخش 16

امتيازات اســلام
دين مبين اسلام در ميان ديگر اديان الهی ويژگی های ممتاز و منحصر به فردی دارد که همين امر سبب شده تا تنها دين برتر، جاودانی وجهانی برای سعادت و نجات بشريّت باشد.
در خطبه های گذشته به امتيـازات: " خـرد پذيری و خـرد پـروری" ، "اسـلام وعـلم"،  "کتاب معصوم الهی"، "نظام حقوقی اسلام" اشاراتی کرديم اکنون در ادامه بحث به دو امتيازات ديگر يعنی«خاتميّت» و «نفی نيست انگاری » می پردازيم.

● خاتميت

اسلام دين خاتم است و اين خاتميت ارکان و لوازمی دارد؛ از جمله:
- نسخ شرايع پيشين؛ هر پيامبری که شريعتی به ارمغان آوَرد, شريعت پيشين را نسخ کرد و اسلام-  به عنوان آخرين شريعت و برنامه کامل سعادت بشر از سوی خداوند -  ناسخ همه شريعت های پيشين است.
- نسخ ناپذيری؛ دين اسلام به خاطر خاتم بودن آن, از پايايی و ماندگاری برخوردار است. اين دين هرگز نسخ نخواهد شد و شريعت ديگری جايگزين آن نمی شود.
- همگانی بودن؛ لازمه ناسخ بودن و پويايی اسلام, آن است که اين دين, بديل ناپذير, همگانی و يگانه پرچمدار به سوی توحيد و وحدت بخش همه آدميان تحت لوای توحيد و يگانه شريعت وقانون سعادت آفرين خداوند باشد.

● نفی نيست انگاری
يکی از امتيازات اساسی اسلام پيراستگی آن از درون مايه های نيست انگارانه و نفی زمينه گرايش به نهيليسم ( نيست انگاری ) است. در اسلام عنصری يافت نمی شود که بتوان به موجب آن حکم به نيست انگاری کرد.

توجه جدی اسلام به دو اصل زير راه را بر هر نگرش نيست انگاری می بندد:
1- يکتا پرستی مطلق که مضمون و محتوای اصلی ايمان دينی اسلام را تشکيل می دهد.
2- نگرش مثبت به جهان به عنوان اصل و مبنای حيات.
    در دين اسلام بينِ جهان بود و نُمود, انفصال و گسستگی وجود ندارد. جهان نمود به اندازه جهان بود واقعی است. همچنان که جهان آخرت واقعيتی انکار ناپذير و زيبا است زندگی دنيوی و اين جهان نيز زيبا, ارزشمند وسازنده است. و اساساً تنها راه دست يابی به جهان زيبای آخرت ساختن دنيای زيبا, پيش رفته و انسانی را رعايت عدل و انصاف برای همه احـاد بشريت است.

خطبــــه دوم

در ادامه بحث از آداب اجتماعی اسلام در اين خطبه به " آداب دوستی" می پردازيم.
دوستی و رفاقت پاسخ به يک نياز فطـری و طبيعی است که انسان را از تنهايی و بـی پنـاهی می رهاند.

در پرتو محبت ها و دوستی ها, شخصيت انسان به نقطه کمال يا سقوط می رسد. بدين جهت دوستی در اسلام از جايگاه ويژه ای برخورداراست و آدابی  دارد که بـه برخـی از آن ها اشـاره می کنيم:
1- خالص کردن قصد و تحکيم پايه های رفاقت.
2- سنخيّت. انسان بايد با حق طلبان و آخرت گرايان رفات کند قرآن کريم" فَأعرض عن من تولّی عن ذکرنا ولم يرد الاّ الحيوه الدنيا " ((نجم- 29 ))؛
3- يکسان بودن ظاهر وباطن؛
4- ترک تکلّف؛
5- چشم پوشی از لغزش دوست؛
6- آشکار کردن خوبی ها و پوشاندن بدی های دوست؛
7- تحمل و مدارا با دوست؛
8- تذکر عيوب دوست (نصيحت آری فضيحت هرگز! )؛
9- پذيرفتن تذکرات و نصايح دوست؛
10- ايثار درحق دوست؛
11- انصاف درباره دوست؛
12- وفای به عهد؛
13- رعايت حقوق دوستان؛
14- رعايت اعتدال در گفتار و کردار با دوست؛
15- قطع رابطه با دوستی که منحرف شده و اميدی به اصلاح اونيست؛
16- ياد خير از دوستی که از انسان جدا شده يا قطع رابطه کرده است؛
17- محافظت بر دوستی و پايداری بر تداوم آن؛
18- ياری دوست هنگام درماندگی و مشکل؛
19- حفظ ضوابط شرعی؛
20- تعادل در محبت و اعتماد؛

نمازگزاران گرامی برای مطالعه احاديث می توانيد به: نهج البلاغه نامه 31 و حکمت 12, کافی ج 2 باب حق المومن علی المومن, شرح غررالحکم جلد 5 , مصباح الهديه, کنزالعمال جلد ششم و نهم مراجعه فرماييد.